Το πιο γνωστό περιστατικό έγινε το Μάη του 1886 στην πλατεία Χέϊμαρκετ. Την πρωτομαγιά του 1886 ξεκίνησε τριήμερη απεργία σ’ όλες τις ΗΠΑ με κύριο αίτημα την οκτάωρη εργασία. Η απεργία ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη στο Σικάγο. Στις 3 του Μάη κατά την διαδήλωση έξω από το εργοστάσιο Μακόρμικ, η αστυνομία πυροβόλησε και σκότωσε 4 απεργούς. Στις 4 Μάη, έγινε μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Χέϊμαρκετ, ειρηνική μέχρι την ώρα που οι αστυνομία προσπάθησε να την διαλύσει. Κάποιος – κατά πάσα πιθανότητα ένας εξαγριωμένος από τα της προηγούμενης ημέρας εργάτης  - έριξε μια βόμβα προς την μεριά των αστυνομικών και αυτοί άρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό.  Στα επόμενα 5 λεπτά δεκάδες -κατά εκτιμήσεις των εφημερίδων 50 – εργάτες έπεσαν νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες, ενώ σκοτώθηκαν 8 αστυνομικοί, ένας από την βόμβα και κάποιοι απ’ αυτούς από φίλια πυρά. Για τη τραγωδία καταδικάστηκαν σε θάνατο επτά αναρχικοί συνδικαλιστές, επισήμως όχι γιατί σχετίζονταν με τη βόμβα ή τον βομβιστή αλλά για “υποκίνηση μέσω της ιδεολογίας τους”. Απ’ αυτούς, τέσσερεις απαγχονίστηκαν δημόσια, σε δύο μετατράπηκε η ποινή σε ισόβια και τελικά πήραν χάρη, ενώ ένας αυτοκτόνησε “καπνίζοντας” αντί για πούρο ένα λαθραία βαλμένο στη φυλακή δυναμίτη. Οι “Μάρτυρες του Σικάγο”, έλαβαν παγκόσμια αναγνώριση και συμπαράσταση από όλο το εργατικό κίνημα. 

Προς τιμήν τους και στην αγωνιστική ανάμνηση των αγώνων για το οκτάωρο, η Σοσιαλιστική (“Δεύτερη”) Διεθνής των Εργατών καθιέρωσε ετήσια απεργία κάθε πρωτομαγιά.

Εκεί το Μάρτιο του 1921, οι ναύτες του Κόκκινου Ναυτικού στασίασαν εναντίον της κυβέρνησης του Λένιν με αιτήματα όπως άμεσες ελεύθερες εκλογες στα σοβιέτ, ελευθερία του λόγου, ελευθεροτυπία, ελευθερία συνδικαλισμού κλπ. Η κυβέρνηση των μπολσεβίκων απάντησε με απόβαση 60.000 στρατιωτών και αιματηρή καταστολή της εξέγερσης. Οι απώλειες ήταν 2-3000 για κάθε πλευρά ενώ 6-7000 ήταν οι εξεγερθέντες που φυλακίστηκαν. Από την πλευρά της κυβέρνησης υποστηρίχθηκε ότι η εξέγερση ήταν βαλτή από τους Ιμπεριαλιστές και ιδιαίτερα την Γαλλία. Από την πλευρά της αριστερής αντιπολίτευσης (αριστεροί σοσιαλεπαναστάτες, σοσιαλδημοκράτες, αναρχικοί) η καταστολή της Κροστάνδης ήταν το τέλος της επανάστασης. Στην πραγματικότητα ακόμη και ο Λένιν είπε πως “η Κροστάνδη φώτισε την πραγματικότητα σαν αστραπή”, δηλαδή η λαϊκή δυσαρέσκεια ήταν τόσο μεγάλη που η Κροστάνδη ήταν φυσικό επακόλουθο.

Η φράση “Κροστάνδη” χρησιμοποιήθηκε από κάποιους  μεταμεληθέντες κομμουνιστές στη Δύση εννοώντας το σημείο καμπής, το χρονικό σημείο που ένας κομμουνιστής  αλλάζει και ερχεται απέναντι στο Κόμμα.